In het verleden was ik nooit zo’n strandganger. Ja, ‘s avonds of ‘s winters voor een frisse wandeling met een kop erwtensoep na afloop.
Nu we op loopafstand wonen en alleen de Carrer de la Marina hoeven uit te lopen in één rechte lijn is de drempel iets lager.

En zeker nu, in september, is het echt een verademing om af en toe een paar uur te liggen, muziek op je bol, boek lezen of zwemmen.
Vandaag was het echt extreem goed; er waren bijna geen mensen, en het weer was mild en net warm genoeg om tot een uurtje of zeven te blijven.

We kiezen vrijwel onuitgezonderd voor Platja de la Icária, net naast bij de Mapfre-toren.

Het kijken om je heen op zo’n middag is altijd een visueel feestje.
Ik heb er iets van geprobeerd vast te leggen.

Op de stranden (en waar niet) tref je Chinezen. Ze verkopen van alles; van massages € 5,- tot henna-tatoo’s en frisdrank. Ook zijn er veel Pakistani.

Het wandelingetje naar huis is vaak leuk. Je passeert er een jeugdvoetbal-complex en veel vergane industriële glorie uit de tijd dat Poble Nou nog een textielbolwerk was.
Ik heb er al eens uitgebreid gefotografeerd, maar misschien ga ik nog wel een keer.

Ziet er vrij prettig uit allemaal EJ....