]]>
]]>
ons oude huisje aan de Carrer de la Marina
Zo. De verhuizing zit erop.
Wat een race tegen de klok was het… maar we zijn ‘thuis’ in Leiden. Als eerste moet ik zeggen dat we ontzettend blij zijn terug te zijn.
Hoe geweldig we het ook hebben gehad in Londen (iets minder) en Barcelona (iets meer) het is wel duidelijk hoe hoog de levensstandaard in Nederland is, en misschien wel met name in Leiden.
Gelukkig hadden we de geweldige hulp van onze Vlaamse vriend en zijn maatjes om te helpen verhuizen. Op een gegeven moment dachten we ‘laat hun alles maar doen, wel zo rustig op de laatste dag’ en zo geschiedde. Terwijl wij aan de overkant bij ‘China’ een cortado namen keken we van afstand toe hoe (ongelooflijk!) alles in de slechts 15m3 metende bus werd geplaatst.
Eveline raakte nog in een bevlogen gesprek met Antonio uit Almería, die de foto’s van zijn Hielige Communie met haar deelde en de foto’s van zijn neef die, jawel, een heuse Guardia Civilista was.
Fijn om te weten. Net als zijn mening over stierenvechten. Ja, Eveline kon het goed met hem vinden.
En ondertussen was de bus voller en voller en met elk uur werd de twijfel kleiner of alles erin zou kunnen.
En uiteindelijk, om 14.00uur waren we klaar. Hedwig betalen en gáán met de bus. Het eerste stuk tot aan Montpellier reed ik en daarna deed Eveline ook een flinke duit in het zakje.
Niet veel wind deze keer, en dat mag opmerkelijk heten in Zuid Frankrijk. De katten keken hun ogen uit.
Overnachten deden we net ten zuiden van Lyon. De volgende ochtend vroeg(!) op, om vervolgens om 6.00 weg te rijden voor ‘deel II’.
En het lukte. Om 16.15 reden we Nederland in. Ons nieuwe adres.
Het uitladen ging eigenlijk erg soepel. De verhuizers hadden alles uitstekend gedemonteerd en met plakband slim gebundeld.
We waren dan ook om een uurtje of 18.30 helemaal klaar. Alles stond binnen, tenminste 
Vervolgens redelijk moe een straatje om in Nederland. Echt leuk!
Daar waar we in Frankrijk bij Lyon nog uitgebreid aten van de kwaliteitsgrille kozen we nu voor gezelligheid: Ping Wee, een altijd gezellige (oke, we komen er enkele keren per jaar, maar toch) Chinees die ons hartelijk verwelkomde en zelfs een zak chocolaatjes meegaf voor de rit van de volgende ochtend. Lief!
Dan ‘s cohtends weer vroeg op pad. Deze keer om 09.00uur. Heel gek en wazig om deze dagen in 2 werelden te leven.
Maar ik vond het allemaal wel erg stimulerend, en Nederland leek mooier dan ooit tevoren.
Eveline reed ook weer afwisselend wat met deze grote bus erg soepel ging. Makkelijker dan met de Luton Van vanuit London.
De rit naar Lyon was soepel met mooie uitzichten, en donderdag arriveerden we weer in Barcelona.
Nog even lekker van tapa’s genoten hoewel de tijd ontbrak om even écht goed na te genieten.
Maar we verheugden ons inmiddels vooral op ons eerste uitgebreide ontbijt in Nederland…
Want om 21.25 vlogen we alweer terug, ‘naar huis’.
Het blijft wennen. De volgende ochtend uitgeslapen en ‘s middags uitgebreid boodschappen gedaan. Opvallend goedkoop, dat viel ons vooral als eerste op.
De koopkracht in Nederland is zo slecht niet. En de smaak van de eerste bruine boterham met filet americain was niet te versmaden! Dát hadden we gemist.
Even wegspoelen met een groot koud glas karnemelk en ik voelde me weer prima 
Het waren de mooiste en meest inspirerende jaren van ons leven!
Bedankt voor je aandacht, en hou onze site, RSS-feed of Tweets in de gaten in de gaten, dan weet je wanneer we weer op pad gaan
dit naamplaatje zoekt een plek om even uit te rusten
Terwijl jij dit leest rijden wij door Frankrijk op weg naar Nederland. Op weg naar het land dat we twee jaar geleden achter ons lieten.
Hoewel we het in Barcelona goed naar ons zin hadden en ons werk hier hadden hebben we er gek genoeg toch erg veel zin in.
Het zou immers mooi zijn als Eveline haar HRM-kennis kan gaan toepassen, en daar zag het in Barcelona niet naar uit. En ook realiseer ik me dat dierbaren ook niet het eeuwige leven hebben en we graag wat dichterbij zijn. Niet dat we ons zorgen maken, maar gewoon, het is fijn om in de buurt te zijn!
Ook leuk om sommige andere mensen weer te zien. En leuk om de Nederlandse producten weer te kunnen kopen. Zoals erwtensoep, vlokken, drop, brood(!), vleeswaren, worst en kaas.
Want we hebben de HEMA gemist
Waar we ons ook erg op verheugen is het zoeken van een nieuwe woning. Want ons huisje aan de Langebrug is weliswaar erg leuk (het is zelfs een rijksmonument), maar klein. We gaan daarom snel op zoek naar een echt huis, waar we voor lange tijd willen gaan wonen. Want hoewel het avontuur en het reizen ons in het bloed zit, hebben we inmiddels toch echt wel sterke behoefte aan een vaste stek. Gelukkig is de huizenmarkt een echte ‘kopersmarkt’ geworden, en dat is gunstig voor ons.
We weten wel ongeveer wat we zoeken, en we hopen heel stiekem dat dit huis over enkele maanden nog beschikbaar is, mits we beiden centraal in Nederland zullen werken.
Ik merk het al; we komen in de buurt van Nederland, want ik begin weer te plannen
Over plannen gesproken… het vervolg van ons buitenland-plan staat in de steigers.
Maar dat vereist veel voorbereiding in Nederland en is gebaseerd op een heel ander concept.
Later meer daarover.
]]>
thuis, tot morgenochtend dan...
De laatste dagen in Fort Pienc zijn snel voorbij gegleden. Lekker vakantie gevierd in je eigen stad…
met calamares a la plancha voor EJ en gambas plancha voor mij
En dat betekent veel uit eten, veel wandelen, en veel borrelen. Erg gezellig en het weer was de afgelopen dagen ideaal; een graad of 27 en zonnig.
Zo hebben we weer een leuk tentje ontdekt waar ik werkelijk de beste, lekkerste hamburger heb gegeten óóit. Misschien niet verrassend, want het was bij Pim Pam Burger, dat van dezelfde eigenaars is als Pim Pam Plats, dat ook al zulke heerlijke gerechten serveert.
deze dus
Verder de laatste beelden van Barcelona op weg naar huis, waar een verhuizing wachtte.
Samen hebben we dit in een rustig ritme geregeld, en alles is als ik dit schrijf helemaal geregeld. Dat kunnen we goed inmiddels; samen een verhuizing regelen zonder spanningen.
nog even het dak op, waar ik de buurvrouw tegenkwam
Morgen worden we geholpen door 3 assistenten voor het zware werk, dus we zien er niet tegenop.
]]>
deze bal is zeldzaam, handgenaaid en gebrandmerkt
Naast alle herinneringen en leermomenten hebben we voor onszelf een mooi afscheidscadeautje gegund.
Zowel EJ als ik werden al erg in de watten gelegd in onze finca en door de mensen die we hier hebben leren kennen, maar we wilden ook zelf iets kopen.
deze olie is dat ook, ik heb er 6 gekocht, dan kan ik eens iets weggeven
Mario is er ook een.
Hij werkt als camarero bij Merlot, een restaurant in de Diputacíó. Onze straat. Met een goede kaart waar we graag komen, vooral de ham is er bovengemiddeld. Een goede bellota heb je daar (als medio racion, dat wel) al voor € 7,-.
Mario is een Catalaan met een grote liefde voor Nederland. Het is zijn favoriete vakantieland, en hij komt er vrijwel jaarlijks.
Dat is leuk, want hij is altijd erg geïnteresseerd is alles wat we vertellen over ons land. Zelf vertelt hij ook graag over zijn ervaringen in Amsterdam, of op de Hoge Veluwe. Want daarover raakt hij niet uitgepraat.. ; ‘Hoeveel zuurstof moet er daar wel niet zijn? Zó groen! Fantastisch!’.
Ook Amsterdam is zo’n buitenaardse ervaring geweest voor hem. Toen hij met zijn fiets (gehuurd, hij wist niet meer precies waar) vastzat in de tramrails van Amsterdam was hij onder de indruk van de Nederlandse agenten. De vrouwen, bedoelde hij… Zó groot en blond. En ze leken hem ook erg sterk. Maar ze waren erg behulpzaam, toen ze hem met zijn fiets weghaalden uit de tramrails. Hij stond daar vast omdat hij foto’s maakte van de 17-eeuwse gevels.
Vandaag fotografeerde Eveline Mario toen hij in onze straat het vuil (een lege wijndoos) weggooide, en -dat vooral- even een sigaret opstak.
Parc Ciutadella
Wij hebben de dag besteed door eens lekker rustig door het oude hart van Barcelona te kuieren. Beetje foto’s maken, winkelen en een hapje eten her en der.
In Parc Ciutadella is het altijd een oase van rust, hoe druk het er ook is. Ik ken geen park in Europa dat zó uitnodigt om ongegeneerd ‘niets’ te doen....
Daarna richting Born en Raval, dan zit je al dicht tegen de Gotische Buurt aan die we eigenlijk een beetje verafschuwen. Waarom?
Nou, vanwege de drugsoverlast en tasjesdieven. Maar op een mooie herfstdag zijn de straatjes wel erg mooi met de lange schaduwen.
En er zijn de -altijd dure- marktkraampjes met lokale produkten die soms erg goed zijn maar in alle gevallen veel te duur.
Je kunt beter in de dorpen rond Barcelona winkeltjes zoeken voor goede kazen en vleeswaren, dat scheelt je al snel de helft.
Bij de Catedral de Santa Eulalia op het Plaça del Seu is het altijd druk met soms talentvolle muzikanten. Nu werd er een poging gedaan om iets ten gehore te brengen van Rachmaninov met cello en viool en dat klonk erg mooi.
Het Palau de la Música Catalana is weer zo’n prachtvoorbeeld van ‘moeten we zéker niet vergeten te bezoeken’ om het ‘zeker te vergeten te bezoeken’.
Het is een juweel van Catalaans Modernisme en alleen al het interieur is schitterend. De loketten worden immer gebruikt voor foto-sessies van toeristen.
Dan lopen we via de Passeig de Gràcia verder. Hier is het zaak om goed om je heen te kijken omdat de details zo bijzonder zijn. Nog een hele kunt vanwege het hier altijd loerende risico op zakkenrollers. Via een bocht komen we weer in het ons zo geliefde Born. Misschien vertellen de foto’s het verhaal van Born beter dan ik.
Dan eten we iets. Dit maal (hoe treffend) bij Pim Pam Plats. Leker en voor weinig (€ 5,- pp)
Pim Pam Plats
En na het hapje in Born via Parc Ciutadella naar huis.
Mooie stad, Barcelona.
]]>
het was een erg mooie rit door glooiende heuvels met overal wijnranken
De eerste aanblik van het stadje was niet heel erg mooi.
Het was zelfs een beetje armoedig, hetgeen op zich niet verrassend is bij dorpen of kleine steden die voor 90% draaien op een eenzijdige activiteit. Maar even verderop veranderde dit geheel....
verschillende keren zagen we de trekkers met aanhangers vol druiventrossen voorbij komen, onderweg om heerlijk vocht te worden
Achter het moderne centrale plein kronkelde straatjes zich verschillende kanten op met af en toe een schitterende doorkijk richting de velden buiten het dorp.
Het was er vredig en rustig en dat is zo af en toe heerlijk als je al een tijdje in de drukte van de stad woont.
We kregen trek en dorst
En dus besloten we een ‘menu del dia’ te doen in een tentje met de naam La Flama.
Man wat hebben we hier heerlijk gegeten!! :-D
Het was even na de tijd dat Spanjaarden hun menu eten en daarom waren we alleen, maar koken deden ze nog en hoe. EJ nam als voorgerecht een kalfscarpaccio en ik zalmrolletjes gevuld met gegrilde groente. Als hoofdgerecht had EJ een goede steak en ik gestoofde lam met groente. Het lam lag los om het bot en was zo heerlijk van smaak. Dit alles natuurlijk met een glas wijn uit de omgeving en sprankelend water.
En nu komt het. De prijs was hier wel zo bizar laag… We betaalden hier voor een menu met extra drankjes, voorgerecht, hoofdgerecht, koffie, brood en toetje het geweldig hoge bedrag van 12 euro pp.... En dat op zaterdag.
We hebben in tijden ons menu del dia niet zo lekker gegeten voor zo weinig geld. Aanrader als je in de buurt bent.
Tevreden liepen we weer richting het Plaça Mayor en besloten daar nog even wat te drinken. Op het plein was een straatfeest gaande van fietsers die door heel Spanje een soort ‘bedevaart’ route reden. Erg leuke sfeer met leuke beelden.
]]>
Ken je dat programma, ‘Ik vertrek’?
Goede Nederlandse TV van mensen die hun dromen durven na te jagen en naar het buitenland vertrekken.
Jarenlang heb van dit programma genoten, en soms gehuiverd. Het levert immers in net zoveel gevallen een fantastisch scenario op als een minder aantrekkelijke geschiedenis.
Onze ervaringen in het buitenland zijn gelukkig heel goed. Hier geen rampscenario, maar -overall- een heel erg insprierende en leerzame tijd.
We zijn weliswaar geschrokken van het grimmige Londen, maar hebben in Barcelona juist weer heel erg goede ervaringen met mensen.
Maar…
Wij vertrekken.
Wij zijn nu 654 dagen (bijna 2 jaar!) op reis, hebben 7 maanden in London (Crystal Palace) gewoond en gewerkt, en hebben hetzelfde in Barcelona (Fort Pienc) gedaan.
Met succes. En met waanzinnig veel plezier! Toch is het opgeteld niet genoeg om te blijven. Wij hebben hier niet wat we nodig vinden om ons definitief te vestigen.
Er is bovendien nog een heel belangrijk en doorslaggevend motief om terug te gaan naar Nederland welke ik om privacyredenen even buiten beschouwing laat.
Met andere woorden; we gaan terug naar Nederland, naar Leiden.
Carretera gaat straks verder als archief voor reislustigen- en aspirant-emigranten, zoals ook wij dat jaren geleden waren. ik denk wel weer dat Carretera doorgaat ooit, dit blog is een typisch reis- en avontuurlijk blog en willen we ook alleen gebruiken voor dat doel. Dus mochten we (niet lachen..) wederom eens besluiten om er een jaartje tussenuit te piepen, dan ‘doet ie het weer’.
Nu is het ons archief, ons dagboek van een onvergetelijke en leerzame periode in ons leven.
Soms besef je de impact pas goed van een stap als deze als je even terugkijkt in de geschiedenis.... Wat een dik hoofd toen nog!
Inmiddels 8 klio kwijt en een mooie bruine bol
Grappig, in die video zeggen we niet veel domme dingen over Londen en Barcelona, we hebben het aardig ingeschat. Maar toch kan de loop der dingen anders zijn dan je denkt.
Maar goed. Het is natuurlijk geen zekerheid maar een avontuur. Daarom is er ook een beetje moed nodig voor zo’n stap.
De eerste zakelijke gesprekken zijn al lopende en er staan voor oktober al diverse oriënterende gesprekken geplanned. Dus dat komt wel goed.
Ik hoop van harte dat ik mijn ideeën kan blijven doorontwikkelen, en reken op (veel meer) ruimte en mogelijkheden in 0031.
Hierboven ons nieuwe adres aan de Langebrug in Leiden. Een prima springplank voor het eerste half jaar
En voor nu: nagenieten, verwerken, verhuizen, ambiëren, plannen, en doorpakken, zodat we volgend jaar weer een stevige basis in Nederland hebben.
Carretera
Jullie hebben via dit blog kunnen meelezen, meegenieten, meebalen en meetwijfelen over alles wat we hebben gezien, gedaan en hebben gedacht. Ongetwijfeld zul je op punten dingen anders hebben gedaan, misschien zelfs dingen dom hebben gevonden of juist weer bewondering hebben gehad voor sommige keuzes. We vonden het in ieder geval machtig om jullie steun en medeleven te ervaren, en te zien hoe jullie toeleefden naar onze keuze. Onderstaande grafiek geeft nog eens schitterend weer hoe er werd toegeleefd naar de bekendmaking van onze keuze voor een nieuw land in augustus vorig jaar.
het groene punt is de dag dat we bekend maakten waar we ons gingen vestigen
De cijfers van Carretera
Totaal aantal page hits (elke klik gemeten) 2.292.633
Totaal aantal opgevraagde pagina’s 98.754
Totaal aantal unieke bezoekers 37.992
Gemiddeld aantal pagina’s per bezoekers 3.82
Gemiddelde tijd per bezoeker 7.45 min
Aantal geschreven artikelen 651
Aantal reacties 1522
De landen van waaruit Carretera is bekeken
Op de wereldkaart is te zien waar de hoogste aantallen bezoekers vandaan komen; die gebieden zijn groener.
Pijnlijk bij dit soort grafiekjes is om weer bevestigd te krijgen dat Afrika en de streng-Islamitische landen min of meer afgesloten zijn van internet. En daarmee van kennis, informatie, intelligentie en sociale mogelijkheden. Daar is geen simpele oplossing voor vrees ik.
De landen in volgorde van bezoekcijfers
Binnenkort hier één grote, uitgebreide posting met alle hoogtepunten, video’s en foto’s van de afgelopen 2 jaar.
zoals ‘s winters thuis zijn in Crystal Palace
of thuis in Fort Pienc met een goed boek
En dan is het SCHLUSS, CLOSED Y CERRADO.
]]>
Ik had mijn ouders van te voren instructies gegeven over de tasjesdieven en hoe hier zo goed mogelijk mee om te gaan. Alle belangrijke zaken bleven achter in het hotel en mijn moeder leende een tas van mij die schuin over haar lichaam gedragen kon worden. Om te testen of ze diefproof waren probeerde EJ dit even uit…
Van achteren besloop hij het bankje en griste de tas weg.
Maar pa had ‘m goed vast en doorstond de test glansrijk
hier nog in ruste voordat EJ een graai naar de tas doet
Dan de bruisende stad in, als eerste naar onze favoriete buurt Born. In de buurt van Plaça Catalunya is het namelijk altijd enorm druk met razend verkeer en kun je nauwelijks ontspannen van deze mooie stad genieten. Dus we gingen op weg naar de Passeig del Born.
EJ maakte de foto’s zoals gebruikelijk, dus dan steek ik mijn tong uit
een van de nauwe passages in Born
ons thuis: de Carrer de la Marina
Na een dag vol eerste impressies en veel bijpraten hebben we de volgende dag iets rustiger aan gedaan.
En ‘s avonds is er nauwelijks een prettiger plekje in Barcelona denkbaar dan ons dakterras. Met een wijntje in het rustige ritme de dag bespreken is altijd erg ontspannend.
EJ had gazpacho gemaakt (met uit, ei, brood en paprika) en gegrilde kip. En met de heerlijke tapa’s, wijn en bier hebben we een mooie zomeravond doorgebracht met uitzicht over Poble Nou, de Sagrada Familia, Sagrat Cor en Tibidabo en aan de andere kant Vila Olympica en Montjuich.
in de achtergrond de Torre Agbar, kantoor van het waterbedrijf van Barcelona
De blauwe en rode vlekken in de verlichting ‘s avonds moeten het hete en koude water voorstellen.
We hebben veel gezien en gelopen, en één dag was gereserveerd voor een mooie lange wandeling in Parc Collserola. We besloten met de Tram Blau eerst de Tibidabo te bezoeken en natuurlijk de prachtige Sagrat Cor (Sacre Coeur in het Catalaans; heilig hart). Het is een in Byzantijns/Gotische stijl opgetrokken kerkje.
Beneden bij de deur belden mijn ouders aan, terwijl wij ze liggend vanaf een bankje bespiedden en op de foto zetten
Onze straat, de Carrer de la Marina. Altijd een drukke slagader die de Middelandse Zee verbindt met de Avenida Diagonal.
de beroemde ‘Tram Blau’, een steile rit met een gammel trammetje naar grote hoogten.
Pa vond dat de handgrepen binnen nogal glad en vettig waren, hij kreeg er klamme handen van
de Heilige Maagd Eveline is in verzoeking achter haar passeert een geest
Dan wandelen we rustig naar beneden, een tocht van ongeveer anderhalf uur, richting Baixador de Valvidreras.
Het is een heerlijke wandeling met soms werkelijk adembenemende uitzichten richting het Catalaanse achterland, met in het bijzonder Montserrat en Vic.
Na een lange tocht komen we moe en hongerig aan in onze buurt, Fort Pienc.
Dan is eten bij Portoles altijd een klein feestje. In Portoles kun je alleen ‘van de markt’ eten; ofwel, de ingrediënten worden op de dag zelf gekocht, en elke dag varieert het menu.
Op een groot schoolbord aan de muur staan de beschikbare gerechten, zoals boquerones, calamarcitos, tiradas de churrasco, sepia a la plancha, albóndigas casera, conejo en salmon plancha.
Meestal zijn het rond de 30 gerechten (media raciones), en als er iets op is wordt het prijsje op het schoolbord uitgeveegd.
bij Portoles eet je al voor € 4,-
De zondag is gereserveerd voor een typische zondagswandeling in Poble Nou, de oude textielwijk. Een lekker dorpse ervaring waar je goed kan eten.
De geserveerde dorade met aardappels en groenten smaakten goed
Maandag zijn mijn ouders op eigen gelegenheid naar Poble Espanyol geweest, en dinsdag hebben ze Spaanse boodschappen ingeslagen zoals olie van Nuñez de Prado, manchego curado en longaniza.
Dinsdag heeft EJ het aangedurfd om konijn te bereiden, en ik moet zeggen; ook dat kan ie: het was heerlijk!
Het is een vrij complete kok geworden inmiddels en dat vind ik helemaal niet erg
Al met al was het een héél gezellige week waarin we veel hebben gelopen en bij hebben kunnen praten.
Ik denk dat mijn ouders een goede indruk hebben gekregen van ons leven in Barcelona.
]]>
Eveline heeft een heel mooi en uitgebreid programma samengesteld, met de Tram Blau, Tibidabo, Parc Ciutadella, Collserola en wat al niet meer. We hebben dus even vakantie!
Druk dus en even geen tijd voor andere dingen (behalve mijn project) dus dit blog staat deze week even stil.
Excuus en tot volgende week!
In het verleden was ik nooit zo’n strandganger. Ja, ‘s avonds of ‘s winters voor een frisse wandeling met een kop erwtensoep na afloop.
Nu we op loopafstand wonen en alleen de Carrer de la Marina hoeven uit te lopen in één rechte lijn is de drempel iets lager.
En zeker nu, in september, is het echt een verademing om af en toe een paar uur te liggen, muziek op je bol, boek lezen of zwemmen.
Vandaag was het echt extreem goed; er waren bijna geen mensen, en het weer was mild en net warm genoeg om tot een uurtje of zeven te blijven.
We kiezen vrijwel onuitgezonderd voor Platja de la Icária, net naast bij de Mapfre-toren.
Het kijken om je heen op zo’n middag is altijd een visueel feestje.
Ik heb er iets van geprobeerd vast te leggen.
Op de stranden (en waar niet) tref je Chinezen. Ze verkopen van alles; van massages € 5,- tot henna-tatoo’s en frisdrank. Ook zijn er veel Pakistani.
Het wandelingetje naar huis is vaak leuk. Je passeert er een jeugdvoetbal-complex en veel vergane industriële glorie uit de tijd dat Poble Nou nog een textielbolwerk was.
Ik heb er al eens uitgebreid gefotografeerd, maar misschien ga ik nog wel een keer.
