Het weekend zit er weer op. En het lijkt wel of het verblijf hier in Barcelona alleen maar mooier wordt.
De temperaturen beginnen ietsje te zakken, naar zo’n 28-29 graden. Dat is echt helemaal perfect. ‘s Avonds komt daar een briesje bij zodat slapen met de balkondeuren open (en de ribluikjes halfdicht) ook een goede nachtrust garandeert.

Dit weekend was het vrijdag tijd om weer een iets te drinken en te eten in El Born. Deze keer bij ‘Pizza Concept’, een hip modern met (Eveline ook blij) Italiaanse bediening.
Nu eten we ook vaak thuis en buiten doen we het vrij rustig aan, maar zo’n Italiaans concept nodigt uit tot proeven. Eveline bestelde een salade met geitenkaas (beter dan gemiddeld zegt ze) en ik een carpaccio de buey (ossecarpaccio) met Parmesan. Heerlijk! En nee, natuurlijk weer niet duur.

Goed, hebben we dan weer alleen maar gegeten?

Nee. We zijn er ook op uit geweest, heel nuttig naar het strand van Catelldefels.
En zondag naar kunstgalerie Caixa Forum onder de Montjuïc…

Caixa Forum

Zaterdag voor het eerst naar Castelldefels geweest. Aardige plek, niet veel bijzonders. Je merkt wel dat het onder Catalanen moet doorgaan voor chic, dat wel. De winkels zijn zeer verzorgd en ook de straten zijn schoon. De mensen doen me een beetje aan Noordwijk aan Zee denken; zo van ‘prima die toeristen, en ja, we doen aan kwaliteitstoerisme, maar verder praten we alleen met elkaar.’

Mij best, wij komen voor het strand vandaag. En, eerlijk is eerlijk, een strand als hier maak je niet vaak mee. Gi-gan-tisch en schoon.
Nu zijn wij niet eens echt strandgasten pur sang, maar hier houden we het wel even uit vandaag.

Alleen de lounge muziek op de achtergrond… verschrikkelijk. Je wordt er wel rustig van....

Castelldefels kwam recent overigens op een veel minder prettige manier in het nieuws. Een verschrikkelijk ongeluk met een hogesnelheidstrein waarbij in de nacht van Sant Joan 13 Zuid Amerikaanse kinderen omkwamen. We staan op de plek des onheils en het is moeilijk om je deze hel niet levendig voor te stellen.

We kunnen niet anders dan stil kijken naar het perron waar het gebeurd is. Het tunneltje (rode pijl) is het tunneltje dat de treinreizigers (en ook de kinderen) dienen te gebruiken om naar de overkant te komen. In dit geval hebben enkele tientallen kinderen de tunnel (waarvoor een opstopping was ontstaan) besloten te mijden en via het spoor naar de overkant te komen.
Daar aangekomen moet het een hel zijn geweest toen de HSL uit het donker met een snelheid van (max) 300 km/u Castelldefels naderde. Wat een hel.

het station van Castelldefels

beduusd

Zondag onze vaste routine: uitgebreid lunchen ergens in de stad. Dit keer in de Avenida de Roma, bij ‘Snackbar Roma’. Dan verwacht je niet teveel.
Maar het menu del dia zag er bijzonder uit en we waagden het erop. Want in Barcelona moet je je nooit laten afleiden door ‘image’, dat hebben we wel geleerd.

Dan flink doorstappen richting Plaça Espanya. Daarvandaan is het een steenworp naar Caixa Forum, een centrim voor moderne kunst.
Het CaixaForum onderaan de Montjuïc is in 2002 geopend. Het museum werd in korte tijd gewaardeerd als een van de belangrijkste forums voor hedendaagse kunst. De kunstwerken dateren vanaf 1970 tot het heden. Er zijn kunstwerken te zien van internationaal gewaardeerde kunstenaars als Joseph Beuys, Sol LeWitt, Tàpies en Julian Schnabel. Daarnaast worden er veel tentoonstellingen gehouden.

Support for Madonna van Katharina Fritsch, een in Esen geboren ontwerpster. Haar thema is ‘beklemming’.
Zoals ook hier: pak een stukje zielsgeluk, maar kijk wel uit dat je voor anderen iets overlaat want de taart stort in als je alleen aan jezelf denkt…

GENIAAL.

de toegang en de patio zijn door de Japanse architect Arata Isozaki ontworpen

deze fiets stond trouwens niet in, maar vóór het museum

Het Forum is ondergebracht in Casaramona. Deze voormalige en voor Barcelona zo typische textielfabriek behoort tot de mooiste industriële modernista panden in de stad. Het is ontworpen door Josep Puig i Cadafelch (1867-1957). Het bakstenen gebouw is niet overzichtelijk maar wel de moeite waard.

Eenmaal bekomen van dit prachtige complex, met een fantastische audiovisuele montage over het fenomeen ‘sport’- gaan we weer op pad.
Buiten horen we de diepe ploffen en dreunen van een drummer. Een goeie ook, volgens mij.

Hij zit alleen, voor een eindeloze rij aan stoelen. Een zee aan publiek zou het kunnen zijn.
Het maakt de man niet uit. Met verve gooit hij er salvo’s uit die Caesar Zuiderwijk zouden doen verbleken. Ik hoop nog uit te vinden wie dit was…

De enige toeschouwer ben ik.