Elke dag als ik opsta en de Catalaans modernistische luiken voor het balkonnetje opzij heb gedaan verheug ik me op de dag. Op de zon, de milde ochtendhitte op de Carrer de la Marina, en op Ana.
Ana is elke dag mijn start. Ze werkt al sinds 1978 in onze finca, en ze hoort bij het oude gebouw, dat hier al sinds 1897 staat.
Ze is de concierge, zoals elke Spaanse finca deze heeft.
Ana is 51, nog altijd een beetje blond, en heeft een paar grote vrolijke blauwe ogen.

Ze lacht altijd. Je gaat ervan denken dat je een goed mens bent.
Ze doet haar werk in onze finca, een klassiek pand dichtbij de Sagrada Familia. Het is een hoog gebouw, met 7 verdiepingen en daarop een enorm dakterras.
Daar hangen wij altijd onze was op. Een oude gietijzeren lift zorgt voor het transport, maar veilig is het niet. Het is de equivalent van een boemeltreintje, maar dan omhoog (en omlaag).

Als concierge is Ana eigenlijk ongeschikt. Ze houdt namelijk van iedereen en zou niet weten hoe je iemand moet vertellen dat ie zijn barbecue niet op het dakterras moet zetten. Of dat er beneden wordt gedreigd met politie als je je planten teveel water geeft waardoor de klanten van de apotheek en het schoenenwinkeltje nat worden.
Dan komt ze heel voorzichtig van achteruit haar werkkamertje beneden onder de lift.
Bijna schuldig met gebogen hoofd vraagt ze zich dan af ‘of we het ook gehoord hebben’. Teleurgesteld merkt ze dan dat we nog niets vermoeden. Hoe nu verder denkt ze…
‘Eh John (ze lacht even verontschuldigend) zou je misschien je planten minder water willen geven? Het hoeft niet hoor, want de mensen die daarover klagen zijn maar zeurpieten en je weet wel en dat is ook…’ Ik help haar uit haar brand en zeg snel ‘Natuurlijk! Vanaf vandaag zal ik de planten in bakjes zetten of na 10 uur ’s avonds water geven’.
Ana klaart helemaal op. Dit was weer zo’n gesprek waar ze tegenop zag. Haar dagen zitten er vol mee, maar Ana blijft altijd lief. Als ik haar toefluister dat ik dan wel nog één keer de bezoekers van de apotheek een enorme plens water wil geven proest ze het uit, met haar hand voor de mond. ‘Ach, het zijn maar mensen, en die praten’ zegt ze, en kijkt schalks. Ze schudt haar hoofd en is gelukkig. Ze heeft weer een geheimpje met iemand, en er wordt ook van haar gehouden. En ze is iedereen de baas, want als er iemand is die de mensen kent is het Ana, onze concierge.

Ik ga de bloedhete straat op, een tallo halen. Dat is een Catalaans baguette.
Ik heb al longaniza, manchego, en eigen tomaten van ons balkon.

Ana voor haar werkpaleis achter de lift

Da’s een mooi mens. Dat zie je zo

Wat een leuk verhaal zeg! Voor het eerst op dit log maar erg leuk, wat een leven hebben jullie zeg!
groetjes V.

Ana, een vrouw die houdt van iedereen, hoe groot het verschil ook is tussen de manier van leven (en de soms negatieve gevolgen daarvan voor anderen) in wie woont in hetzelfde gebouw op zo’n prachtige plek in Barcelona.
Een mooi mens waaraan ik graag een voorbeeld neem.

Daar kunnen veel vrouwen een voorbeeld aan nemen!

Dat proberen veel vrouwen wellicht ook Willem

I opine that to receive the business loans from banks you ought to present a good motivation. But, once I’ve received a short term loan, just because I was willing to buy a house.