ons oude huisje aan de Carrer de la Marina

Zo. De verhuizing zit erop.
Wat een race tegen de klok was het… maar we zijn ‘thuis’ in Leiden. Als eerste moet ik zeggen dat we ontzettend blij zijn terug te zijn.
Hoe geweldig we het ook hebben gehad in Londen (iets minder) en Barcelona (iets meer) het is wel duidelijk hoe hoog de levensstandaard in Nederland is, en misschien wel met name in Leiden.

Gelukkig hadden we de geweldige hulp van onze Vlaamse vriend en zijn maatjes om te helpen verhuizen. Op een gegeven moment dachten we ‘laat hun alles maar doen, wel zo rustig op de laatste dag’ en zo geschiedde. Terwijl wij aan de overkant bij ‘China’ een cortado namen keken we van afstand toe hoe (ongelooflijk!) alles in de slechts 15m3 metende bus werd geplaatst.

Eveline raakte nog in een bevlogen gesprek met Antonio uit Almería, die de foto’s van zijn Hielige Communie met haar deelde en de foto’s van zijn neef die, jawel, een heuse Guardia Civilista was.
Fijn om te weten. Net als zijn mening over stierenvechten. Ja, Eveline kon het goed met hem vinden. 

En ondertussen was de bus voller en voller en met elk uur werd de twijfel kleiner of alles erin zou kunnen.

En uiteindelijk, om 14.00uur waren we klaar. Hedwig betalen en gáán met de bus. Het eerste stuk tot aan Montpellier reed ik en daarna deed Eveline ook een flinke duit in het zakje.
Niet veel wind deze keer, en dat mag opmerkelijk heten in Zuid Frankrijk. De katten keken hun ogen uit.

Overnachten deden we net ten zuiden van Lyon. De volgende ochtend vroeg(!) op, om vervolgens om 6.00 weg te rijden voor ‘deel II’.
En het lukte. Om 16.15 reden we Nederland in. Ons nieuwe adres.

Het uitladen ging eigenlijk erg soepel. De verhuizers hadden alles uitstekend gedemonteerd en met plakband slim gebundeld.
We waren dan ook om een uurtje of 18.30 helemaal klaar. Alles stond binnen, tenminste
Vervolgens redelijk moe een straatje om in Nederland. Echt leuk!
Daar waar we in Frankrijk bij Lyon nog uitgebreid aten van de kwaliteitsgrille kozen we nu voor gezelligheid: Ping Wee, een altijd gezellige (oke, we komen er enkele keren per jaar, maar toch) Chinees die ons hartelijk verwelkomde en zelfs een zak chocolaatjes meegaf voor de rit van de volgende ochtend. Lief!

Dan ‘s cohtends weer vroeg op pad. Deze keer om 09.00uur. Heel gek en wazig om deze dagen in 2 werelden te leven.
Maar ik vond het allemaal wel erg stimulerend, en Nederland leek mooier dan ooit tevoren.

Eveline reed ook weer afwisselend wat met deze grote bus erg soepel ging. Makkelijker dan met de Luton Van vanuit London.

De rit naar Lyon was soepel met mooie uitzichten, en donderdag arriveerden we weer in Barcelona.

Nog even lekker van tapa’s genoten hoewel de tijd ontbrak om even écht goed na te genieten.
Maar we verheugden ons inmiddels vooral op ons eerste uitgebreide ontbijt in Nederland…

Want om 21.25 vlogen we alweer terug, ‘naar huis’.
Het blijft wennen. De volgende ochtend uitgeslapen en ‘s middags uitgebreid boodschappen gedaan. Opvallend goedkoop, dat viel ons vooral als eerste op.
De koopkracht in Nederland is zo slecht niet. En de smaak van de eerste bruine boterham met filet americain was niet te versmaden! Dát hadden we gemist.
Even wegspoelen met een groot koud glas karnemelk en ik voelde me weer prima

Het waren de mooiste en meest inspirerende jaren van ons leven!

Bedankt voor je aandacht, en hou onze site, RSS-feed of Tweets in de gaten in de gaten, dan weet je wanneer we weer op pad gaan

Het leuke van Barcelona zijn de mensen. De stad zelf is natuurlijk één grote vieze vuilnistbelt, dus ja, het zijn de mensen haha.
Maar zonder gekheid; ik heb de mensen eens proberen vast te leggen in en serie foto’s.

dit naamplaatje zoekt een plek om even uit te rusten

Terwijl jij dit leest rijden wij door Frankrijk op weg naar Nederland. Op weg naar het land dat we twee jaar geleden achter ons lieten.
Hoewel we het in Barcelona goed naar ons zin hadden en ons werk hier hadden hebben we er gek genoeg toch erg veel zin in.

Het zou immers mooi zijn als Eveline haar HRM-kennis kan gaan toepassen, en daar zag het in Barcelona niet naar uit. En ook realiseer ik me dat dierbaren ook niet het eeuwige leven hebben en we graag wat dichterbij zijn. Niet dat we ons zorgen maken, maar gewoon, het is fijn om in de buurt te zijn!
Ook leuk om sommige andere mensen weer te zien. En leuk om de Nederlandse producten weer te kunnen kopen. Zoals erwtensoep, vlokken, drop, brood(!), vleeswaren, worst en kaas.
Want we hebben de HEMA gemist

Waar we ons ook erg op verheugen is het zoeken van een nieuwe woning. Want ons huisje aan de Langebrug is weliswaar erg leuk (het is zelfs een rijksmonument), maar klein. We gaan daarom snel op zoek naar een echt huis, waar we voor lange tijd willen gaan wonen. Want hoewel het avontuur en het reizen ons in het bloed zit, hebben we inmiddels toch echt wel sterke behoefte aan een vaste stek. Gelukkig is de huizenmarkt een echte ‘kopersmarkt’ geworden, en dat is gunstig voor ons.

We weten wel ongeveer wat we zoeken, en we hopen heel stiekem dat dit huis over enkele maanden nog beschikbaar is, mits we beiden centraal in Nederland zullen werken.

Ik merk het al; we komen in de buurt van Nederland, want ik begin weer te plannen

Over plannen gesproken… het vervolg van ons buitenland-plan staat in de steigers.
Maar dat vereist veel voorbereiding in Nederland en is gebaseerd op een heel ander concept.

Later meer daarover.

thuis, tot morgenochtend dan...

De laatste dagen in Fort Pienc zijn snel voorbij gegleden. Lekker vakantie gevierd in je eigen stad…

met calamares a la plancha voor EJ en gambas plancha voor mij

En dat betekent veel uit eten, veel wandelen, en veel borrelen. Erg gezellig en het weer was de afgelopen dagen ideaal; een graad of 27 en zonnig.

Zo hebben we weer een leuk tentje ontdekt waar ik werkelijk de beste, lekkerste hamburger heb gegeten óóit. Misschien niet verrassend, want het was bij Pim Pam Burger, dat van dezelfde eigenaars is als Pim Pam Plats, dat ook al zulke heerlijke gerechten serveert.

deze dus

Verder de laatste beelden van Barcelona op weg naar huis, waar een verhuizing wachtte.
Samen hebben we dit in een rustig ritme geregeld, en alles is als ik dit schrijf helemaal geregeld. Dat kunnen we goed inmiddels; samen een verhuizing regelen zonder spanningen.

nog even het dak op, waar ik de buurvrouw tegenkwam

Morgen worden we geholpen door 3 assistenten voor het zware werk, dus we zien er niet tegenop.

deze bal is zeldzaam, handgenaaid en gebrandmerkt

Naast alle herinneringen en leermomenten hebben we voor onszelf een mooi afscheidscadeautje gegund.
Zowel EJ als ik werden al erg in de watten gelegd in onze finca en door de mensen die we hier hebben leren kennen, maar we wilden ook zelf iets kopen.

deze olie is dat ook, ik heb er 6 gekocht, dan kan ik eens iets weggeven

Fort Pienc zit vol met bijzondere mensen, zoals Ana.

Mario is er ook een.
Hij werkt als camarero bij Merlot, een restaurant in de Diputacíó. Onze straat. Met een goede kaart waar we graag komen, vooral de ham is er bovengemiddeld. Een goede bellota heb je daar (als medio racion, dat wel) al voor € 7,-.
Mario is een Catalaan met een grote liefde voor Nederland. Het is zijn favoriete vakantieland, en hij komt er vrijwel jaarlijks.

Dat is leuk, want hij is altijd erg geïnteresseerd is alles wat we vertellen over ons land. Zelf vertelt hij ook graag over zijn ervaringen in Amsterdam, of op de Hoge Veluwe. Want daarover raakt hij niet uitgepraat.. ; ‘Hoeveel zuurstof moet er daar wel niet zijn? Zó groen! Fantastisch!’.

Ook Amsterdam is zo’n buitenaardse ervaring geweest voor hem. Toen hij met zijn fiets (gehuurd, hij wist niet meer precies waar) vastzat in de tramrails van Amsterdam was hij onder de indruk van de Nederlandse agenten. De vrouwen, bedoelde hij… Zó groot en blond. En ze leken hem ook erg sterk. Maar ze waren erg behulpzaam, toen ze hem met zijn fiets weghaalden uit de tramrails. Hij stond daar vast omdat hij foto’s maakte van de 17-eeuwse gevels.

Vandaag fotografeerde Eveline Mario toen hij in onze straat het vuil (een lege wijndoos) weggooide, en -dat vooral- even een sigaret opstak.