ons oude huisje aan de Carrer de la Marina

Zo. De verhuizing zit erop.
Wat een race tegen de klok was het… maar we zijn ‘thuis’ in Leiden. Als eerste moet ik zeggen dat we ontzettend blij zijn terug te zijn.
Hoe geweldig we het ook hebben gehad in Londen (iets minder) en Barcelona (iets meer) het is wel duidelijk hoe hoog de levensstandaard in Nederland is, en misschien wel met name in Leiden.

Gelukkig hadden we de geweldige hulp van onze Vlaamse vriend en zijn maatjes om te helpen verhuizen. Op een gegeven moment dachten we ‘laat hun alles maar doen, wel zo rustig op de laatste dag’ en zo geschiedde. Terwijl wij aan de overkant bij ‘China’ een cortado namen keken we van afstand toe hoe (ongelooflijk!) alles in de slechts 15m3 metende bus werd geplaatst.

Eveline raakte nog in een bevlogen gesprek met Antonio uit Almería, die de foto’s van zijn Hielige Communie met haar deelde en de foto’s van zijn neef die, jawel, een heuse Guardia Civilista was.
Fijn om te weten. Net als zijn mening over stierenvechten. Ja, Eveline kon het goed met hem vinden. 

Het leuke van Barcelona zijn de mensen. De stad zelf is natuurlijk één grote vieze vuilnistbelt, dus ja, het zijn de mensen haha.
Maar zonder gekheid; ik heb de mensen eens proberen vast te leggen in en serie foto’s.

dit naamplaatje zoekt een plek om even uit te rusten

Terwijl jij dit leest rijden wij door Frankrijk op weg naar Nederland. Op weg naar het land dat we twee jaar geleden achter ons lieten.
Hoewel we het in Barcelona goed naar ons zin hadden en ons werk hier hadden hebben we er gek genoeg toch erg veel zin in.

thuis, tot morgenochtend dan...

De laatste dagen in Fort Pienc zijn snel voorbij gegleden. Lekker vakantie gevierd in je eigen stad…

met calamares a la plancha voor EJ en gambas plancha voor mij

En dat betekent veel uit eten, veel wandelen, en veel borrelen. Erg gezellig en het weer was de afgelopen dagen ideaal; een graad of 27 en zonnig.

deze bal is zeldzaam, handgenaaid en gebrandmerkt

Naast alle herinneringen en leermomenten hebben we voor onszelf een mooi afscheidscadeautje gegund.
Zowel EJ als ik werden al erg in de watten gelegd in onze finca en door de mensen die we hier hebben leren kennen, maar we wilden ook zelf iets kopen.

Fort Pienc zit vol met bijzondere mensen, zoals Ana.

Mario is er ook een.
Hij werkt als camarero bij Merlot, een restaurant in de Diputacíó. Onze straat. Met een goede kaart waar we graag komen, vooral de ham is er bovengemiddeld. Een goede bellota heb je daar (als medio racion, dat wel) al voor € 7,-.
Mario is een Catalaan met een grote liefde voor Nederland. Het is zijn favoriete vakantieland, en hij komt er vrijwel jaarlijks.

Saskia en Willem tipten ons ooit al eens: zorg dat je het Festa Marcè niet mist. Dat was net voordat we besloten voor Engeland te kiezen, en dus hebben we het vorig jaar gemist.
Ook dit jaar hebben we slechts zijdelings iets meegekregen van dit grootste feest van Barcelona. Het vuurwerk hoor je natuurlijk wel vanaf het dak.

Parc Ciutadella

Wij hebben de dag besteed door eens lekker rustig door het oude hart van Barcelona te kuieren. Beetje foto’s maken, winkelen en een hapje eten her en der.
In Parc Ciutadella is het altijd een oase van rust, hoe druk het er ook is. Ik ken geen park in Europa dat zó uitnodigt om ongegeneerd ‘niets’ te doen....

Daarna richting Born en Raval, dan zit je al dicht tegen de Gotische Buurt aan die we eigenlijk een beetje verafschuwen. Waarom?
Nou, vanwege de drugsoverlast en tasjesdieven. Maar op een mooie herfstdag zijn de straatjes wel erg mooi met de lange schaduwen.

En er zijn de -altijd dure- marktkraampjes met lokale produkten die soms erg goed zijn maar in alle gevallen veel te duur.
Je kunt beter in de dorpen rond Barcelona winkeltjes zoeken voor goede kazen en vleeswaren, dat scheelt je al snel de helft.

Afgelopen weekend besloten we -naast de eerste opruim- en verhuiswerkzaamheden- vooral te gaan genieten van de omgeving nu het nog kan.
We hebben de trein gepakt naar Vilafranca del Penedès dat op een uur treinen van Barcelona ligt.

het was een erg mooie rit door glooiende heuvels met overal wijnranken

De eerste aanblik van het stadje was niet heel erg mooi.
Het was zelfs een beetje armoedig, hetgeen op zich niet verrassend is bij dorpen of kleine steden die voor 90% draaien op een eenzijdige activiteit. Maar even verderop veranderde dit geheel....

verschillende keren zagen we de trekkers met aanhangers vol druiventrossen voorbij komen, onderweg om heerlijk vocht te worden

Achter het moderne centrale plein kronkelde straatjes zich verschillende kanten op met af en toe een schitterende doorkijk richting de velden buiten het dorp.
Het was er vredig en rustig en dat is zo af en toe heerlijk als je al een tijdje in de drukte van de stad woont. 

Mock the week!